اینفوگرافی: بادبـان فضایی

بادبان‌های خورشید یا فضایی روشی کارآمد و ارزان‌قیمت برای سفر میان‌سیاره‌ای و میان‌ستاره‌ای در برابر انسان قرار داده‌اند. سازه‌ی آن‌‌ها به طور کلی از ساختارهای بسیاربزرگ، تاشو و باز‌شونده‌‌ای تشکیل‌شده است که پس از گشوده‌شدن در فضا با بازتاب‌کردن پرتوهای نور _از سطح درخشان‌شان_ نیروی حرکت فضاپیما را فراهم می‌کنند. چیزی بسیار شبیه به وزش باد درون بادبان‌های کشتی‌های قدیمی.

در ابتدا شاید این‌گونه برداشت شود که فشار پرتوهای نور برای به‌حرکت درآوردن فضاپیما بسیار ناچیز است. اما چون بادبـان همواره در برابر تابش‌ نور قرار دارد به آرامی در هر لحظه اندکی بر سرعت خود می‌افزاید و این روَند تا جایی ادامه می‌یابد که در بازه‌ی زمانی مناسبی به سرعتی دور از انتظار می‌رسد، سرعتی که فناوری امروزه‌ی بشر از دست‌یابی به آن ناتوان است.

سرعت بادبـان‌های فضایی به‌گونه‌ای تصاعدی افزایش می‌یابد. به طوری که پس از حدود ۳سال به سرعتی برابر با ۲۴۰هزارکیلومتر بر ساعت می‌رسند. این سرعت چیزی فراتر از آنی‌ است که تکنولوژی امروزه‌ی بشر حتی بتواند به آن نزدیک شود. به این ترتیب این بادبـان‌ها فاصله‌ی زمین تا سیاره‌ی کوتوله‌ی پلوتو را فقط در ۵سال می‌پیمایند. این در حالی است که کاوشگر «ویجر-۱» همین فاصله را در حدود ۱۲سال پشت‌سر نهاد و کاوشگر «افق‌های نو» این فاصله را در ۹ سال پیمود.

درباره نویسنده

85مطلب نوشته است .

  • مهدی

    باید یه را دیگه پیدا کنیم ۱۰۰۰ سال خیلی زیاده 

تمام حقوق این سایت برای © 2017 كانوت. محفوظ است.
Powered by Persian Wordpress