گالری ژئولوژیکی پلوتو

تصویر موزائیکی بالا گستره‌ای به درازای ۱۶۰۰کیلومتر از سطح پلوتو را نشان می‌دهد که به هنگام گذر از نزدیکی ۸۰هزار کیلومتری آن گرفته شده است. امتیاز تصویر: ناسا / موسسه‌ی جنوب غربی ایالات متحده SWRI

پس از مکثی که به دلیل افزایش باد‌های‌ خورشیدی و غبار‌ میان‌سیاره‌ای ایجاد شده بود  سرانجام «کاوشگر افق‌های نو» فرایند فرستادن داده‌های ثبت‌شده‌ در تاریخ  ۱۴/۷/۲۰۱۵ = ۲۳/۴/۱۳۹۴ را از سر گرفت و ۱۳روز پیش تصویر دیگری از پلوتو به زمین رسید که به خوبی از گوناگونی عوارض سطحی پلوتو پرده‌برداری کرد. این تصویر فراگیر که با دقت ۴۰۰متر در هر پیکسل ثبت شده دانشمندان را با پرسش‌های بسیاری روبه‌رو کرده است.

در این تصویر هم‌نشینیِ پیچیده و دور انگاشتی از دهانه‌های برخوردی، کوه‌ها، ریزش و روانه‌های یخ‌زده‌، دره‌ها و تپه‌های شنیِ پلوتو به قاب آمده است. این سیاره‌ی کوتوله با نمایش گالری ژئولوژیکی  _یا اصطلاحاً زمین‌شناختی_ گوناگون خود دانشمندان را شگفت‌‌زده کرد. «آلن استرن» پژوهشگر اصلی مأموریت افق‌های نو  _از موسسه پژوهشی جنوب غربی ایالات متحده SWRI_ در نکوهش سیمای پلوتو در این عکس چنین گفت: «اگر پیش از گذر «کاوشگر افق‌های نو» از نزدیکی پلوتو یک نقاش آن را این‌چنین تصویر می‌کرد بی‌گمان آن را بسیار گزاف و خیال‌پردازانه می‌پنداشتم اما این واقعیت آن چیزی است که در آنجا وجود دارد.»

 ویژگی‌های سطحی پلوتو

 گمان می‌رود در این منطقه از پلوتو تپه‌های شنی وجود داشته باشد. همچنین به گفته‌ی کارشناسان جریان یخ نیتروژنی که از کوه‌ها به سوی دشت‌ها روانه شده است می‌تواند پاسخ مناسبی برای چگونگی کَندوسای و شکل‌گیری شبکه‌‌‌ی دره‌های موجود در تصویر باشد. مناطق حاوی دهانه‌های برخوردی کهن، کوه‌‌های چندپاره و شکسته‌ شده‌ وسطوحی با پوسته‌ی یخی از دیگر دسته‌بندی‌های عوارض دیده شده در این تصویر است.

کوه‌های چندپاره و آشفته

سطح پلوتو مانند سطح مریخ از پیچیدگی بسیاری برخوردار است. «جف مور» مدیر بخش‌های ژئولوژیک، ژئوفیزیک و تیم تصویربرداری این مأموریت از پژوهشکده‌ی «Ames» ناسا می‌گوید: کوه‌های آشفته و چندپاره‌ی موجود در منطقه‌ی «اسپوتنیک پلانوم» ممکن است ساختار‌های بسیار بزرگی از یخِ آب باشند که درون ناحیه‌ای پهناور و متراکم از نیتروژن یخ‌زده شناور شده‌اند.

کوه‌‌های چندپاره و شکسته‌ شده‌ای که در سوی چپ تصویر نمایان هستند ممکن است ساختار‌های بسیار بزرگی از یخِ آب باشند که در نیتروژن یخ‌زده‌ی منطقه‌ی «اسپوتنیک پلانوم» شناور شده‌اند. تصویر بالا گستره‌ای ۴۷۰کیلومتری را پوشش داده است. امتیاز تصویر: ناسا / موسسه‌ی جنوب غربی ایالات متحده SWRI

ناحیه‌ی مسطح «اسپوتنیک پلانوم» در سوی چپ منطقه‌ی قلب‌شکل پلوتو یــا «منطقه‌ی کلاید تومبا» دیده می‌شود. منطقه‌ی قلب‌شکل پلوتو نخستین‌بار در تصاویر دریافتی کاوشگر در تیرماه امسال خودنمایی کرد. این منطقه‌ی قلب‌شکل که امروزه در گستره‌ای ۸۰هزار کیلومتری جزئیات خود را به نمایش گذاشته است یکی از نخستین عوارض شناخته‌شده‌ی سطح پلوتو بود که مانند لکه‌‌ای کوچک در تصاویر گنگ گذشته‌ی آن به چشم می‌خورد.

 تپه‌های شنی

برآمدگی‌های پشته‌ای شکل سیاه رنگی که در درازای لبه‌ی منطقه‌ی «اسپوتنیک پلانوم» به چشم می‌خورد دانشمندان را سخت شگفت‌زده کرده است. زیرا به احتمال فراوان آن‌ها تپه‌هایی شنی و بادخورده‌ هستند. از سویی جوّ پلوتو نازک‌تر از آن است که توانایی انجام فرایند‌های سایشی را داشته باشد که این امر بر شگفتی آن می‌افزاید.

برآمدگی‌های پشته‌ای شکل سیاه رنگی که در مرکز تصویر زیر _پایین ناحیه‌ی «اسپوتنیک پلانوم»_ دیده می‌شوند به گمان زیاد تپه‌های شنیِ بادخورده‌ هستند. افزون بر آن دهانه‌های برخوردی کهن در کنار نواحی هموارِ کم‌سن‌تر و کوه‌ها نیز در این تصویر به چشم می‌خورند. امتیاز تصویر: ناسا / موسسه‌ی جنوب غربی ایالات متحده SWRI

درباره نویسنده

85مطلب نوشته است .

تمام حقوق این سایت برای © 2017 كانوت. محفوظ است.
Powered by Persian Wordpress