پنج ناگفته از منظومه‌ی شمسی، دُم پلوتو (بخش پایانی)

در تصویر بالا که بنابر داده‌های دریافتی از کاوشگر ساخته شده است منطقه‌ی آبی‌رنگ دُم یونی پلوتو را نشان می‌دهد و حلقه‌های سفیدرنگ نیز موقعیت مدار‌های قمرهای پلوتو را نمایش می‌دهند. امتیاز تصویر : NASA/APL/SwRI

تا همین چند ماه پیش دانش ما از سیاره‌ی کوتوله‌ی پلوتو بسیار ناچیز بود. اما پس از رویارویی کاوشگر «افق‌های نو» با آن دانستیم این سرزمین سرد و دور افتاده ساختاری پیچیده‌تر از یک جسم سراسر یخ‌زده و مرده در خود جای داده است. فرایند دریافت تصاویر و داده‌ها ارسالی از کاوشگر «افق‌های نو» همچنان ادامه دارد و مرز دانش ما از پلوتو رو به افزایش است.

در هنگام بررسی آخرین داده‌های رسیده  آشکار شد نزدیک به یک‌‌ساعت و اندی پس از گذر تاریخی کاوشگر «افق‌های نو» از کنار پلوتو، ابزارهای این کاوشگر «حفره‌ای» در جریان توده‌ی باد خورشیدیِ نزدیک پلوتو ثبت نموده‌اند. حفره‌ای نابجا و پرسش‌برانگیز. واکاوی بیشتر نشان داد این ناحیه در که سوی مخالف خورشید نسبت به پلوتو  آرایش گرفته‌ است با جریانی از پلاسما (حالت چهارم ماده یا همان گاز یونیزه شده) پر شده است. اندکی پس از روشن شدن ماهییت این حفره دانشمندان به زوی دریافتند سرچشمه‌ی پراکَنش آن به هواکره‌ی پلوتو بازمی‌گردد.

با آگاهی به این دانش که بیشتر جو پلوتو از گاز نیتروژن پر شده است می‌توان پیوندی سنجیده بین هواکره‌ی پلوتو و توده‌ی پلاسمای مورد بحث ایجاد کرد. ملکول‌های نیتروژن با پرتوی فرابنفش خورشید برانگیخته‌ می‌شوند و سپس با واکنش همزمان «باد‌های خورشیدی» و «توانِش پایین میدان مغناطیسیِ پلوتو» از هواکره‌اش ربوده می‌شوند. دستامد این فرایند در پلوتو پدیدار گشتن دُمی به درازای ۷۷ الی ۱۰۹ هزار کیلومتر است.

به خوبی نمایان است نبود یک میدان مغناطیسی قدرتمند در پلوتو به آرامی موجب فرار حجم توجه‌پذیری از گاز‌های هواکره‌‌اش شده و از سویی نیز موجب پدیدار گشتن دُمی نزدیک‌ به ۴۰ برابر قطرش گشته است.

درباره نویسنده

85مطلب نوشته است .

  • گوریل

    پسر
    عالی بود خیلی باهاش حال کردم

تمام حقوق این سایت برای © 2017 كانوت. محفوظ است.
Powered by Persian Wordpress