زنان فضانورد: سالی راید

uewb_09_img0597

آموزش کودکان؛ مهم‌ترین اولویت نخستین زن فضانورد آمریکا

شادی حامدی آزاد

مجموعه مقالات زنان فضانورد به کوشش شادی حامدی آزاد روزهای دوشنبه و پنجشنبه در وب‌سایت کانوت منتشر می‌شود.

شور و شوق فرستادن نخستین زن آمریکایی به فضا موضوع به‌مراتب مهم‌تری را زیر سایه‌ی خود پنهان کرد؛ این‌که سالی راید نخستین کسی بود که یکی از مهم‌ترین کارهای عصر فضا را در پرواز فضایی خود انجام می‌داد. او قرار بود با بازوی روبوتیک ۱۵ متری شاتلْ ماهواره‌ای در گردش به دور زمین را بگیرد و آن را به محفظه‌ی بار شاتل منتقل کند. کار او اشاره‌ای بود به آینده‌ی نه‌چندان دور که انجام‌دادن چنین مأموریت‌هایی بخشی عادی از پروازهای فضایی به شمار می‌رود.

sally-ride-nasaسالی راید روز دوم مرداد ۱۳۹۱ پس از ۱۷ ماه دست‌وپنجه نرم‌کردن با سرطان لوزالمعده از دنیا رفت. او از زندگی خود با انرژی تمام‌نشدنی و کنجکاوی و هوش و شوقی بی‌انتها کمال استفاده را برد. او در ۲۶ مِه ۱۹۵۱ (۴ خرداد ۱۳۳۰) در نزدیکی لُس‌آنجلس آمریکا در خانواده‌ای تحصیل‌کرده متولد شد؛ مادرش وکیل دادگستری و پدرش استاد علوم سیاسی در کالج سانتامونیکا بود. والدینش او و خواهر کوچک‌ترش را به درس‌خواندن و تحصیل علم تشویق می‌کردند. او از کودکی همچنین به ورزش علاقه‌ی بسیاری داشت و با بچه‌های همسایه فوتبال و بیسبال بازی می‌کرد. اما ورزش مورد علاقه‌اش تنیس بود که در سال‌های نوجوانی به‌صورت نیمه‌حرفه‌ای آن را بازی می‌کرد و در چند مسابقه مقام هم آورده بود. سالی به‌سبب کسب مقام‌های ورزشی توانست وارد یکی از بهترین مدرسه‌های لس‌آنجلس شود و آنجا هم همیشه یکی از بهترین شاگردان بود. او به مطالعه، مخصوصاً مطالعه‌ی کتاب‌های علمی-تخیلی، علاقه‌ی فراوانی نشان می‌داد. او سرانجام تحت‌تأثیر معلم علوم مدرسه به تحصیل فیزیک علاقه‌مند شد و پس از پایان مدرسه به دانشگاه استنفورد رفت و مدرک کارشناسی علوم در فیزیک و کارشناسی ادبیات انگلیسی دریافت کرد و در سال ۱۹۷۸ (۱۳۵۷) نیز دکتری فیزیک گرفت.

1223_sally-ride_390x220سالی راید یکی از ۸ هزار نفری بود که پس از دیدن آگهی ناسا در روزنامه، به دنبال داوطلبانی برای برنامه‌های فضایی، متقاضی شد. از این میان ۳۵ نفر، ازجمله ۶ زن، پذیرفته شدند. او یک سال در آموزش‌ها و تمرین‌های فضانوردی شرکت کرد تا شایسته‌ی حضور در این برنامه‌ها شد و به این ترتیب، در سال ۱۹۷۸ (۱۳۵۷) به ناسا پیوست. در ابتدای خدمتش جزو گروه خدمه‌ی زمینی بود و در سِمَت برقرارکننده‌ی تماس با کپسول (یا به‌اصطلاح CapCom) در مأموریت‌های دوم و سوم شاتل (STS-2 و STS-3) خدمت کرد و نیز در توسعه‌ی طرح بازوی روبوتیک شاتل همکاری داشت. پیش از نخستین پرواز او به فضا، جورج اَبی، رئیس عملیات پروازی ناسا، او را انتخابی ایده‌آل برای فضانوردی توصیف کرده بود. او در جایی گفته بود: «راید توانایی و اشتیاقی غریب برای حل‌کردن مسائل پیچیده‌ی مهندسی دارد و در کار تیمی بسیار عالی عمل می‌کند».

سرانجام در ۱۸ ژوئن ۱۹۸۳ (۲۸ خرداد ۱۳۶۲) در مقام نخستین زن آمریکایی و جوان‌ترین فضانورد سوار بر شاتل فضایی چلنجر به فضا رفت و شش روز را در فضا گذراند. او در سال ۱۹۸۴(۱۳۶۳) برای بار دوم و باز هم با شاتل چلنجر عازم فضا شد و این بار هشت روز در فضا بود و به این ترتیب نخستین فضانورد زن آمریکایی با دو پرواز شد. او در مجموع ۳۴۳ ساعت در فضا بوده است. در تابستان ۱۹۸۵ (۱۳۶۴) برای سومین بار انتخاب شد اما با انفجار شاتل چلنجر در مأموریت سال ۱۹۸۶ (۱۳۶۵) پروازهای شاتل متوقف شد. سالی راید یکی از اعضای کمیسیون تحقیق ریاست‌جمهوری درباره‌ی این حادثه شد و تنها فضانورد حاضر در این کمیته بود. پس از پایان این تحقیقات او به سِمَت معاون ویژه‌ی رئیس بخش برنامه‌ریزی طولانی‌مدت و استراتژیک ناسا در واشینگتن منصوب شد.

سالی راید در یکی از مصاحبه‌هایش گفته بود هدفش از واردشدن به این حرفه به‌هیچ‌وجه مشهورشدن نبوده است بلکه همواره آرزو داشته پرواز کند و بی‌وزنی و شناوربودن در فضا را تجربه کند. او بعد از فارغ‌شدن از حرفه‌ی فضانوردی بیشتر عمر خود را صرف آموزش کودکان کرد که به نظرش مهم‌ترین کار دنیا بود.

سالی راید در سال ۱۹۸۷ (۱۳۶۶) ناسا و سِمَت خود در واشینگتن را ترک کرد و در مرکز پژوهشیِ امنیت و همکاری‌های بین‌المللی دانشگاه استنفورد مشغول به کار شد. دو سال بعد در مقام استاد فیزیک به دانشگاه کالیفرنیا پیوست و به ریاست مؤسسه‌ی فضایی کالیفرنیا در این دانشگاه رسید. او از میانه‌ی دهه‌ی ۹۰ میلادی تا زمان مرگش مسئولیت بخش ترویجی دو پروژه‌ی دوربین زمین ایستگاه فضایی (ISS EarthKAM) و دوربین ماه گریل (GRAIL MoonKAM) را در همکاری با آزمایشگاه جت‌پروپالشن ناسا به عهده داشت. او خود تدوین‌گر پروژه‌ی EarthKAM بود. در این پروژه دانش‌آموزان مقطع راهنمایی این امکان را می‌یابند که پدیده‌هایی روی زمین را انتخاب و با دوربین‌های سوار بر شاتل فضایی از آن‌ها عکاسی کنند. این عکس‌ها سپس در کلاس دانلود و بررسی می‌شوند. بیش از ده هزار دانش‌آموز در سرتاسر ایالات متحده در این پروژه شرکت کرده‌اند. او در سال ۲۰۰۱ (۱۳۸۰) شرکت Imaginary Lines را تأسیس کرد که هدفش تشویق و ترغیب دختران و زنان برای مشارکت در علم،‌ فناوری، و ریاضی بود. این شرکت به طراحی و اجرای برنامه‌های سرگرم‌کننده‌ی علمی برای دختران دانش‌آموز و والدین و معلم‌های آن‌ها مشغول است. در سال ۲۰۰۳ (۱۳۸۲)

فقط برقرارکنندگان تماس با کپسول (یا CapComها) مستقیم از روی زمین با فضانوردان ارتباط دارند. این شغل معمولاً در اختیار یکی از فضانوردان پشتیبان همان مأموریت است. مسئولان ناسا بر این باورند که خود فضانوردان برای این شغل از دیگران شایسته‌ترند زیرا می‌توانند به‌خوبی حرف همکاران فضانوردشان را درک کنند و اطلاعات را به واضح‌ترین شکل ممکن منتقل کنند. درحالی‌که در همه‌ی مأموریت‌های شاتل این وظیفه بر عهده‌ی خود فضانوردان بود، از سال 2011 (1390) و برای مأموریت‌های ایستگاه فضایی (ISS) غیرفضانوردان هم در این شغل بوده‌اند.

فقط برقرارکنندگان تماس با کپسول (یا CapComها) مستقیم از روی زمین با فضانوردان ارتباط دارند. این شغل معمولاً در اختیار یکی از فضانوردان پشتیبان همان مأموریت است. مسئولان ناسا بر این باورند که خود فضانوردان برای این شغل از دیگران شایسته‌ترند زیرا می‌توانند به‌خوبی حرف همکاران فضانوردشان را درک کنند و اطلاعات را به واضح‌ترین شکل ممکن منتقل کنند. درحالی‌که در همه‌ی مأموریت‌های شاتل این وظیفه بر عهده‌ی خود فضانوردان بود، از سال ۲۰۱۱ (۱۳۹۰) و برای مأموریت‌های ایستگاه فضایی (ISS) غیرفضانوردان هم در این شغل بوده‌اند.

از او خواستند تا در کمیته‌ی تحقیق درباره‌ی حادثه‌ی شاتل کلمبیا هم خدمت کند و به این ترتیب او تنها کسی شد که هم در کمیسیون تحقیق درباره‌ی حادثه‌ی چلنجر و هم در کمیسیون کلمبیا حضور داشت.

زندگی خصوصی سالی راید بسیار بی‌حاشیه بود. او در سال ۱۹۸۲ (۱۳۶۱) با فضانورد همکارش، استیو هاولی، ازدواج کرد اما زندگی‌شان پنج سال بیشتر دوام نداشت. پس از آن زندگی خصوصی او و حتی بیماری و درمانش به خواست خودش از عموم مردم مخفی بود.

سالی راید شش کتاب با موضوع علم برای کودکان نوشته است. او عضو کمیته‌ی مشاوران رئیس‌جمهور آمریکا در موضوع علم و فناوری، و نیز عضو هیئت مطالعات فضایی شورای پژوهش‌های ملی بود. او همچنین عضو انجمن فیزیک آمریکا و شورای سیاست بین‌المللی پاسیفیک بود. سالی راید به‌سبب خدماتش و نیز تلاشش برای آموزش جوان‌ترها چندین جایزه و نشان افتخار و مدال دریافت کرد. نام او در تالار زنان مشهور آمریکا، تالار مشاهیر کالیفرنیا،‌ تالار مشاهیر هوانوردی،‌ و تالار مشاهیر فضانوردی ثبت شده است. او همچنین جایزه‌ی جفرسون برای خدمات عمومی، جایزه‌ی‌ فون براون از سوی انجمن ملی فضا (که برای تقدیر از رهبران پروژه‌های فضایی اهدا می‌شود)، و نشان عقاب لیندبرگ را دریافت کرده و نیز دو بار برنده‌ی مدال پرواز ناسا شده است.

او در یکی از مصاحبه‌هایش گفته بود هدفش از واردشدن به این حرفه به‌هیچ‌وجه مشهورشدن نبوده است بلکه همواره آرزو داشته پرواز کند و بی‌وزنی و شناوربودن در فضا را تجربه کند. او بعد از فارغ‌شدن از حرفه‌ی فضانوردی بیشتر عمر خود را صرف آموزش کودکان کرد که به نظرش مهم‌ترین کار دنیا بود.

 از همین مجموعه:

زنان فضانورد: از کارخانه‌ی نخ‌ریسی تا پرواز به فضا

 

 

 

درباره نویسنده

146مطلب نوشته است .

  • البته به یه نکته مهم در زندگی خصوصی سالی راید اشاره نکردین، گرچه ما هم دوست داریم سایت شما دود نشه بره هوا، پس ما هم اشاره نمیکنیم

    • شادی حامدی

      ممنون از نظر شما. هرچند خودتون دارین می‌گین زندگی خصوصی. فکر نمی‌کنم این مسائل در زندگی آدم‌ها ربطی به کارهاشون داشته باشه که بخوایم روش تأکید خاصی بکنیم.

      • می فهمم اما از نظر Celebrity Gossip عرض نکرده بودم، به هر حال به لحاظ اجتماعی اونها وجودشون مهمه و اولین موفقیت هاشون نشون دهنده توسعه فرهنگی، تغییرات اجتماعی و تغییر در فضای حاکم بر حوزه هاییه که توش وارد می شن، مثل وقتیکه می گیم اولین سناتوری که واضحا … است، خب اولین فضانوردی هم که … بود هم معنی داره، متاسفم البته نمی تونم کلمه درست رو استفاده کنم

تمام حقوق این سایت برای © 2017 كانوت. محفوظ است.
Powered by Persian Wordpress