زنان فضانورد: کاترین سالیوان؛ زمین‌شناس فضانورد

 Kathryn_D._Sullivan

شادی حامدی آزاد

کاترین سالیوان، زمین‌شناس و فضانورد بازنشسته‌ی ناسا، در سوم اکتبر ۱۹۵۱ (۱۰ مهر ۱۳۳۰) در شهر پترسون نیوجرسی متولد شد. او مدرک کارشناسی علوم زمین را از دانشگاه کالیفرنیا سانتاکروز (۱۳۵۱/۱۹۷۳) و دکتری زمین‌شناسی را از دانشگاه دالهاوسی کانادا (۱۳۵۷/۱۹۷۸) گرفت و دانشمند ارشد سازمان ملی امور اقیانوسی و جوّی آمریکا (NOAA) شد. او تا پیش از پیوستن به ناسا در مقام اقیانوس‌شناس در آلاسکا خدمت می‌کرد. او همچنین در سال ۱۹۸۸ (۱۳۶۷) به نیروی دریایی ایالات متحده پیوست و در سال ۲۰۰۵ (۱۳۸۴) هم با درجه‌ی ناخدا بازنشسته شد.

انتخاب خانم سالیوان برای فضانوردی در سال ۱۹۷۸ و در گروهی انجام شد که نخستین زنان فضانورد آمریکایی (از جمله سالی راید و شنون لوسید) هم در آن بودند. اما نخستین سفر او به فضا سوار بر شاتل چلنجر و در ۵ اکتبر ۱۹۸۴ (۱۳ مهر ۱۳۶۳) اتفاق افتاد. این پرواز سیزدهمین مأموریت کاروان شاتل‌ها، ششمین پرواز شاتل چلنجر، و نخستین پروازی بود که هفت فضانورد را با هم به فضا برد. همچنین در این مأموریت برای نخستین بار دو فضانورد زن (سالیوان و سالی راید) هم‌سفر شدند. در این پرواز ۸روزه سالیوان نخستین زن فضانورد آمریکایی شد که راهپیمایی فضایی انجام داد. این عملیات سه ساعت طول کشید و هدف آن شبیه‌سازی سوخت‌گیری شاتل در مدار و نشان‌دادن شدنی‌بودن این کار بود.

دومین پرواز خانم سالیوان به فضا در مأموریت بسیار مهم ۳۱-STS شاتل دیسکاوری در ۲۴ آوریل ۱۹۹۰ (۴ اردیبهشت ۱۳۶۹) بود. طی این مأموریتRAE08SCKS_001 ۵روزه تلسکوپ فضایی هابل به مدار رفت. البته این مأموریت قرار بود در تابستان ۱۹۸۶ (۱۳۶۵) انجام شود اما به‌سبب حادثه‌ی چلنجر به تأخیر افتاد. کاترین سالیوان یک بار دیگر هم در مأموریت ۹روزه‌ی شاتل آتلانتیس در سال ۱۹۹۲ (۱۳۷۱) به فضا رفت و در مجموع سه سفرش بیش از ۲۲ روز را در فضا سپری کرد.

خانم سالیوان پس از بازنشستگی از ناسا به مدیریت مرکز علم کلمبوس در اوهایو و پس از آن نیز به مدیریت مرکز آموزش ریاضیات و علوم در دانشگاه ایالتی اوهایو رسید. نام او در سال ۲۰۰۴ وارد تالار افتخارات فضانوردان آمریکا شد و همچنین جایزه‌ی زنان در علوم فضایی را از آسمان‌نمای ادلر دریافت کرد. از سال ۲۰۰۹ (۱۳۸۸) نیز به مدت سه سال مدیر بخشی مربوط به ترویج علم در انجمن آمریکایی پیشرفت علوم بود. او از بهار سال ۲۰۱۱ (۱۳۹۰) به پیشنهاد باراک اوباما و تصویب سنای آمریکا به سِمت معاونت بازرگانی مشاهدات و پیش‌بینی‌های محیطی و نیز مدیریت سازمان ملی امور اقیانوسی و جوّی آمریکا منصوب شد.

 
 
 

از همین مجموعه:

زنان فضانورد: از کارخانه‌ی نخ‌ریسی تا پرواز به فضا

زنان فضانورد: سالی راید

زنان فضانورد: شَنون لوسید؛ فضانورد افسانه‌ای ناسا

زنان فضانورد: سوِتلانا ساویتسکایا؛ رویای پرواز او را به فضا رساند

 زنان فضانورد: از سرزمین آفتاب به سوی فضا 

 زنان فضانورد: آیلین ماری کالینز

زنان فضانورد: کریستا مَک‌آلیف؛ آموزگار تاریخی که به تاریخ پیوست

زنان فضانورد: جودیت رِزنیک؛دومین زن کشته‌شده در سانحه‌ای فضایی

زنان فضانورد: لارل کلارک؛ زندگی، جادویی که همه‌جا جریان دارد

زنان فضانورد: پیشگامان سرمشقی ندارند

زنان فضانورد: مسافران چشم‌بادامی فضا

زنان فضانورد: فضانورد هندی- آمریکایی؛ صاحب دو رکورد در پرواز فضایی

زنان فضانورد: باربارا ردینگ مورگان؛ سرانجام آموزگاری به فضا رفت

زنان فضانورد: مِی جِمیسن؛ نخستین زن آفریقایی‌تبار در فضا

زنان فضانورد: مارگارت رِی سِدان؛ پزشک فضانورد

زنان فضانورد: بانی دانبار؛ علم‌آموزی، کلید حل مشکلات

زنان فضانورد: روبرتا باندر، نخستین زن فضانورد کانادایی

زنان فضانورد: هلن پاتریشیا شارمن

زنان فضانورد: پگی آنت ویتسون

زنان فضانورد: آنا لی فیشر؛ نخستین مادر در فضا

درباره نویسنده

146مطلب نوشته است .

  • مصطفی عاشق فضام

    خیلی عالیه ممنون ازتون کاش میتونستم برم فضای بیکران الهی

  • “دخترک عشق فضا”

    عالی بود.لطفا مطلب درمورد خانم انوشه انصاری هم بذارید

    • شادی حامدی

      حتماً این کار را خواهیم کرد

  • سمیه

    سلام خانم حامدی. خسته نباشید… چه پشتکاری دارید . من مطالبی که می نویسین رو با اشتیاق دنبال می کنم.

    • شادی حامدی

      خواهش می‌کنم نظر لطف شماست 🙂

تمام حقوق این سایت برای © 2017 كانوت. محفوظ است.
Powered by Persian Wordpress