زنان فضانورد: وندی لارنس؛ نخستین فارغ‌التحصیل زن نیروی دریایی که به فضا سفر کرد

 Wendy_Lawrence_NASA_STS114

شادی حامدی آزاد

وندی لارنس افسر بازنشسته‌ی نیروی دریایی ایالات متحده، مهندس، خلبان سابق و فضانورد سابق ناسا و نخستین زن فارغ‌التحصیل نیروی دریایی ایالات متحده است که به فضا سفر کرده. او همچنین یکی از فضانوردان حاضر در نخستین پرواز شاتل‌ها پس از انفجار شاتل کلمبیا بود. پدر و پدربزرگ او هوانوردان نیروی هوایی آمریکا بودند و ناوشکن یواس‌اس ویلیام لارنس به نام پدر او نام‌گذاری شده است. آقای لارنس حتی یکی از کاندیداهای رفتن به فضا با فضاپیمای مرکوری بود.

وندی لارنس در ۲ ژوئیه‌ی ۱۹۵۹ (۱۰ تیر ۱۳۳۸) در فلوریدا متولد شد. او پس از پایان تحصیلات مقدماتی وارد آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده شد و در سال ۱۹۸۱ (۱۳۶۰) لیسانس مهندسی سازه‌های اقیانوسی را دریافت کرد. هفت سال بعد، فوق‌لیسانس همین رشته را از مؤسسه‌ی فناوری ماساچوستز (MIT) و مؤسسه‌ی اقیانوس‌شناسی وودز هُل (WHOI) گرفت.111608a-lawrence

او در سال ۱۹۸۲ (۱۳۶۱) در مقام هوانورد نیروی دریایی مشغول به خدمت شد و بیش از ۱۵۰۰ ساعت تجربه‌ی پرواز با شش نوع مختلف هلی‌کوپتر را دارد. خانم لارنس در بهار ۱۹۹۲ (۱۳۷۱) به ناسا پیوست و تابستان همان سال به مرکز فضایی جانسون معرفی شد. او تا پیش از پرواز به فضا خدمات گوناگونی را در بخش‌های زمینی ناسا انجام داد؛ ازجمله بازبینی نرم‌افزارهای پرواز در آزمایشگاه مجتمع‌سازی سامانه‌های الکترونیکی شاتل فضایی (SAIL)، افسر آموزگار اداره‌ی فضانوردان، و نماینده‌ی اداره‌ی فضانوردان برای آموزش خدمه‌ی ایستگاه فضایی. او همچنین مدتی مدیر عملیات ناسا در مرکز آموزشی یوری گاگارین در شهرک ستارگان روسیه بود.

نخستین پرواز خانم لارنس به فضا از ۲ تا ۱۸ مارس ۱۹۹۵ (۱۱ تا ۲۷ اسفند ۱۳۷۳) سوار بر شاتل اندیور انجام شد. این مأموریت ۱۶روزه دومین مأموریت رصدخانه‌ی ASTRO بود که ویژه‌ی رصد در نور فرابنفش طراحی شده و شامل سه ابزار منحصر‌به‌فرد بود؛ تلسکوپ فرابنفش هاپکینز (HUT)، تلسکوپ تصویربردار فرابنفش (UIT)، و آزمایشگر فوتو-پولاری‌متر فرابنفش ویسکانسین (WUPPE). در این سری رصدها اجرامی از میان فهرستی ۶۰۰تایی، از درون منظومه‌ی شمسی تا ستاره‌های تک و سحابی‌ها و بقایای ابرنواختری تا کهکشان‌های دوردست، انتخاب و رصد می‌شدند و طیف فرابنفش آن‌ها و نحوه‌ی قطبی‌شدن نور فرابنفش آن‌ها بررسی می‌شد. دومین مأموریت خانم لارنس پرواز با شاتل آتلانتیس به ایستگاه فضایی میر روسیه از ۲۵ سپتامبر تا ۶ اکتبر ۱۹۹۷ (از ۳ تا ۱۴ مهر ۱۳۷۶) انجام شد. قرار بود او در این مأموریت به میر برود و چهار ماه آنجا بماند و به این منظور آموزش هم دیده بود اما به‌سبب بروز مشکلاتی، که انجام راهپیمایی فضایی را ضروری می‌کرد، فضانورد دیگری جایگزین خانم لارنس شد،‌ چون او برای راهپیمایی فضایی آموزش ندیده بود. این هفتمین مأموریت ملاقات شاتل با میر بود. خانم لارنس بار سوم سوار بر شاتل دیسکاوری و از ۲ تا ۱۲ ژوئن ۱۹۹۸ (۱۲ تا ۲۲ خرداد ۱۳۷۷) به فضا رفت. این آخرین مأموریت ملاقات شاتل با ایستگاه فضایی میر بود.800px-STS-114_James_Kelly_and_Wendy_Lawrence_at_Canadarm2_controls

آخرین سفر او به فضا با شاتل دیسکاوری و از ۲۶ ژوئیه تا ۹ اوت ۲۰۰۵ (۴ تا ۱۸ مرداد ۱۳۸۴) انجام شد. این نخستین پرواز «بازگشت شاتل» پس از سانحه‌ی غم‌بار انفجار کلمبیا در زمستان ۲۰۰۳ (۱۳۸۱) بود. (هفده سال پیش از آن، باز هم شاتل دیسکاوری بود که مأموریت بازگشت شاتل‌ها را پس از حادثه‌ی چلنجر برعهده داشت.) این پرواز حاوی ذخیره‌های خوراکی و تجهیزات برای ایستگاه فضایی بین‌المللی بود ولی تمرکز اصلی در آن آزمون روش‌های جدید ایمن‌کردن پروازهای شاتل بود. مسئولیت خانم لارنس در این مأموریت منتقل‌کردن محموله‌ی شاتل به ایستگاه به‌کمک بازوی ربوتیک شاتل بود. فرماندهی این مأموریت را خانم آیلین کالینز برعهده داشت و این دومین بار بود که فضانوردی زن فرمانده شاتل می‌شد. مشکلی که موجب بروز فاجعه برای شاتل کلمبیا شده بود – یعنی جداشدن قطعاتی از مخزن خارجی سوخت حین صعود شاتل – بار دیگر و به‌دور از پیش‌بینی‌ها در هنگام پرواز شاتل دیسکاوری هم رخ داد! به این ترتیب، ناسا تصمیم گرفت باز هم ارسال شاتل‌های بعدی را تا حل‌شدن کامل مشکل به تأخیر بیندازد و پرواز بعدی شاتل‌ها یک سال بعد از آن انجام شد.

خانم لارنس چندین مدال دریافت کرده است؛ ازجمله مدال خدمت ممتاز دفاعی؛ مدال تقدیر نیروی دریایی؛ مدال دستاورد نیروی دریایی؛ و مدال پرواز فضایی ناسا. او، که درمجموع بیش از ۵۱ روز در فضا بوده است، در تابستان ۲۰۰۶ (۱۳۸۵) از ناسا بازنشسته شد.

از همین مجموعه:

زنان فضانورد: از کارخانه‌ی نخ‌ریسی تا پرواز به فضا

زنان فضانورد: سالی راید

زنان فضانورد: شَنون لوسید؛ فضانورد افسانه‌ای ناسا

زنان فضانورد: سوِتلانا ساویتسکایا؛ رویای پرواز او را به فضا رساند

زنان فضانورد: از سرزمین آفتاب به سوی فضا

زنان فضانورد: آیلین ماری کالینز

زنان فضانورد: کریستا مَک‌آلیف؛ آموزگار تاریخی که به تاریخ پیوست

زنان فضانورد: جودیت رِزنیک؛دومین زن کشته‌شده در سانحه‌ای فضایی

زنان فضانورد: لارل کلارک؛ زندگی، جادویی که همه‌جا جریان دارد

زنان فضانورد: پیشگامان سرمشقی ندارند

زنان فضانورد: مسافران چشم‌بادامی فضا

زنان فضانورد: فضانورد هندی- آمریکایی؛ صاحب دو رکورد در پرواز فضایی

زنان فضانورد: باربارا ردینگ مورگان؛ سرانجام آموزگاری به فضا رفت

زنان فضانورد: مِی جِمیسن؛ نخستین زن آفریقایی‌تبار در فضا

زنان فضانورد: مارگارت رِی سِدان؛ پزشک فضانورد

زنان فضانورد: بانی دانبار؛ علم‌آموزی، کلید حل مشکلات

زنان فضانورد: روبرتا باندر، نخستین زن فضانورد کانادایی

زنان فضانورد: هلن پاتریشیا شارمن

زنان فضانورد: پگی آنت ویتسون

زنان فضانورد: آنا لی فیشر؛ نخستین مادر در فضا

زنان فضانورد: کاترین سالیوان؛ زمین‌شناس فضانورد

زنان فضانورد: ساندرا هل مگنس؛ آخرین زنی که با شاتل به فضا سفر کرد

زنان فضانورد: کاترین تورنتون یکی از زنان رکورددار در راهپیمایی فضایی

زنان فضانورد: پَمِلا مِلروی؛ دومین فرمانده‌ِ زن در مأموریت‌های شاتل فضایی

زنان فضانورد: لیزا ماری نواک؛ نخستین فضانوردی که از ناسا اخراج شد!

زنان فضانورد: هایده‌ماری اشتفانیشین-پیپر؛ نخستین فضانورد اوکراینی‌تبار

زنان فضانورد: نَنسی جَن دیویس؛ نخستین پرواز زوجی فضانورد به فضا

زنان فضانورد: سوزان هِلمز؛ مشارکت در طولانی‌ترین راه‌پیمایی فضایی

زنان فضانورد: ننسی شرلوک کوری؛ حضور در مأموریت آغاز ساخت ایستگاه فضایی

 

درباره نویسنده

146مطلب نوشته است .

تمام حقوق این سایت برای © 2017 كانوت. محفوظ است.
Powered by Persian Wordpress